بوئینگ در برابر ایرباس؛ چه کسی پیروز جنگ دبی شد؟

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نفل از اتاق تهران، نمایشگاه صنایع هوایی (Airshows) به طور سنتی فرصتی برای تولیدکنندگان بزرگ هواپیما برای قرارداد مذاکرات طولانی مدت با شرکت های هواپیمایی و شرکت های لیزینگ است.

شرکت هایی مانند Bombardier کانادا و Embraer برزیل به دنبال شکست دادن یکدیگر در بازار جت های کوچک هستند، اما نبرد اصلی بین هواپیماهای تجاری ایرباس اروپا و بوئینگ ایالات متحده شکل می گیرد.

نمایشگاه صنایع هوایی دوبی 2017 هم هیچ تفاوتی با قبل نداشت و دو شرکت بزرگ هواپیمایی برای کسب و کار جدید با یکدیگر رقابت می کنند.

مشخص است که بوئینگ رقابت برای سفارشات 2017 را به دست آورده است، اما آیا این شرکت می تواند رهبری را ادامه دهد یا اینکه ایرباس مبارزه در دبی را پیروز خواهد شد؟

 

*بوئینگ

این سازنده امریکایی ناظران را در روز افتتاحیه برای قرارداد 40 فروند دریم لاین 787-10 از امارات شگفت زده کرد. قیمت فعلی این قرارداد 15.1 میلیارد دلار است. امارات این هواپیمای دو راهروئه را سال 2022 تحویل خواهد گرفت.

بعد از آن، هواپیمایی آذربایجان 5 هواپیما از مدل قبلی همان (787-8 Dreamliner) سفارش داد. همراه با یک تعهد موقت برای خرید دو فروند هواپیمای باری بزرگ، رقم این قرارداد 1.9 ملیارد دلار اضافه شد.

خطوط هوایی اتیوپی، قرارداد قبلی با بوئینگ را دوبرابر کرد و حالا 4 فروند 777 باری می خرد. قیمت این قرارداد 1.3 میلیارد دلار بوده است. اتیوپی در حال حاضر سفارش 30 فروند بوئینگ 737 MAX دارد و به نظر می رسد که اتیوپی از رشد سریع هوایی آفریقا استفاده می کند.

با این حال، بوئینگ بهترین وضعیت را در روز دوم نمایشگاه داشت. او یک توافقنامه 27 میلیارد دلاری برای 225 فروند هواپیمای 737 MAX برای flydubai  امضا کرد. بوئینگ اعلام کرد که این قرارداد، بزرگترین قرارداد جت تک راهروئه هم از نظر مقدار و هم از نظر تعداد است.

در آخرین روز نمایشگاه صنایع هوایی دبی، بوئینگ قرارداد خرید نهایی با ایرلاین SCAT قزاقستان برای خرید 6 فروند بوئینگ 737 MAX 8s امضا کرد. ارزش این معامله 674 میلیون دلار است. هواپیمایی SCAT همچنین این فرصت را دارد که 5 هواپیمای دیگر به لیست خود اضافه کند.

 

*ایرباس

ایرباس هم در روز اول نمایشگاه، قرارداد 30 فروند هواپیمای جدید A380 سفارش امارات امضا کرد که قیمت آن گفته نشده است.

Golden Falcon Aviation یادداشت تفاهم برای 25 فروند A320neo امضا کرده است. گرچه قیمت این قرارداد اعلام نشده است، اما قیمت هر یک هواپیمای A320neo تقریبا 108 میلیون دلار است که کل سفارش حدود 2.7 میلیارد دلار می شود.

بعد از آن ایرباس یک قرارداد بزرگ برای 430 جت از خانواده A320  به ارزش 49.5 میلیارد دلار امضا کرد. امضای معامله با Indigo بزرگترین سفارش هواپیما تا به حال عنوان شد.

ایرباس در دوبی، یک قرارداد 500 میلیون دلاری برای فروش 2 هواپیما A330neo پهن پکر با هواپیمایی سنگال امضا کرد. این شرکت هواپیمایی اعلام کرد از این هواپیما برای توسعه مسیرهای متوسط و طولانی استفاده خواهد کرد.  

 

*پس چه کسی برنده شد؟

زمانی که مجموع کسب و کار بوئینگ در نمایشگاه دوبی را نگاه می کنید، رقم 47.6 میلیارد دلار به چشم می آید. اما ایرباس توانست رقم 52.7 میلیارد دلاری را ثبت کند.

به این ترتیب برنده این بازی ایرباس بوده است و بوئینگ یک سال دیگر باید تلاش کند. همچنین لازم به یادآوری است که قیمت هایی که در حال حاضر اعلام شده است، توسط شرکت های هواپیمایی و لیزینگ ها پرداخت نخواهد شد. رقم واقعی شامل تخفیف های مذاکره می شود که از لحاظ تجاری بسیار حساس است.

 

35224

کاسبان دوقطبی ساز و فردایی که دیر نیست

در این چند روز اخیر حتی دیده ام آن ها که سهم بزرگی در شکل گیری فضای دوقطبی دارند به جد می کوشند تا مقصران دوقطبی سازی را پیدا کنند و همه مصیبت های مملکت را بیندازند به گردن آن ها. طبیعی است که آدمیزاد حرصش بگیرد و ته دلش بگوید: ای فلان فلان شده ها! این درست که رقبای شما در دوقطبی سازی کم از خودشان مایه نگذاشتند اما شما همان هایی نبودید که با خودی و غیرخودی، با ارزشی و غیر ارزشی، با انقلابی و سازشکار و کلی تعابیر من درآوردی دیگر پدر این مملکت را درآوردید؟

شما همان هایی نبودید که در هر انتخاباتی خود را در سپاه اتقیا می نشاندید و طرف مقابل را در لشگر اشقیا تا بتوانید با سوءاستفاده از احساسات مذهبی مردم کارتان را پیش ببرید و بارتان را بار کنید؟ نکوهش مدعیان اگرچه موجب تشفی خاطر خواهد شد اما اگر دلتان حقیقتا برای این سرزمین زخم خورده بتپد به این حرف ها خیلی اعتنایی نمی کنید. اگر قرار بود همه انسان ها به حال خود وقوف داشته باشند و پیش از آن که عیب و ایراد را در دیگران جستجو کنند نظر در آیینه بیفکنند و نقش کژ خویش را راست کنند که اوضاع و احوال کره زمین از اصل و اساس به گونه دیگری می بود.

کمی از گله و شکایت که فاصله بگیرید می بینید همین که دوقطبی سازان خود به صف منتقدان دوقطبی سازی پیوسته اند جای شکر فراوان دارد. اگر کراهت دوقطبی سازی به گفتمانی واحد بین همه گروه های فعال سیاسی و اجتماعی و فرهنگی بدل شود آن وقت می توان بر سر یک میز نشست و سهم هر گروهی را در به وجود آمدن این وضعیت زشت و زننده مشخص کرد.

و اصلا نشستن بر سر یک میز و حاضر شدن به گفت و گو با مخالف و رقیب یعنی ترک برداشتن فضای دوقطبی. آنان که حاضر به گفت و گو نمی شوند و یا اگر هم حاضر می شوند گوش هایشان را می بندند و به جملاتی که از پیش برای ضایع کردن طرف مقابل آماده کرده اند بسنده می کنند مصداق تام و تمام دوقطبی سازانند. آن ها حتی اگر علیه دوقطبی سازی و دوقطبی سازان ساعت ها منبر بروند و یادداشت های آتشین بنویسند بازهم نمی توان امید داشت که از شغل شنیع خود دست بردارند و به جای بذر کینه و تفرقه پاشیدن به ترویج وحدت و همدلی بپردازند.

زلزله اخیر به ما نشان داد که دوقطبی سازی چه بلاهایی می تواند بر سر کشور بیاورد. چه میزان انرژی سیاستمدران و نویسندگان و فعالان اجتماعی خرج ضایع کردن رقبای سیاسی شد؟ این صف بندی ها آن هم در چنین هنگامه خطیری نمی تواند زنگ خطری باشد برای امروز و فردای این کشور؟ اگر خدای ناکرده فردا دشمن خارجی به این سرزمین هجوم آورد این دوقطبی سازی ها چه بلایی بر سر ما خواهد آورد؟

امروز خوش بینانه نشسته ایم و می گوییم: حمله خارجی می تواند به وحدت بیش تر ما منجر شود و فرضیه های دشمنان مارا باطل سازد. مطمئنیم؟ وقتی کشته شدن هم وطنانمان و آواره شدن هزاران تن در سرمای هول آور غرب کشور محملی می شود برای انتقام گیری های سیاسی، مطمئنیم حمله دشمن خارجی به همدلی ما منجر می شود؟ همان طور که گفتم نگرانی های دوستان از گسترش فضای دوقطبی تا حدودی امیدوار کننده است. باید این نگرانی را ارج نهاد و جدی گرفت. شاید فردا برای جبران دیر باشد.

رد کمبود دارو در مناطق زلزله‌زده کرمانشاه/ مردم داروهای خانگی را برای زلزله‌زده‌ها نفرستند

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین و به نقل از وبدا؛ امید عبدی، معاون غذا و دارو دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه گفت: از ساعاتی پس از وقوع زلزله با تشکیل کمیته بحران در معاونت غذا و دارو کرمانشاه و با حضور شرکت های توزیع دارو و ملزومات پزشکی، تمام نیازهای دارویی مناطق زلزله زده بررسی و در اسرع وقت با همکاری سازمان غذا و دارو و شرکت های توزیع، اقلام و داروهای مورد نیاز تامین شد

عبدی گفت: اکنون تمام کمبودهای دارویی برطرف شده اما این بدین معنا نیست که تا پایان بحران دیگر به هیچ دارویی نیاز نباشد چرا که شرایط در این مناطق هنوز بحرانی است و تا زمانی که شرایط به حالت عادی برگردد روند تهیه و تامین دارو ادامه دارد. با توجه به اینکه پیش بینی، تعیین و تهیه نیازهای دارویی مناطق آسیب دیده برعهده معاونت غذا و دارو دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه است از مردم درخواست داریم، از ارسال داروهای خانگی به این مناطق خودداری کنند

۴۷۴۷

پست اینستاگرامی قهرمان آلمانی کشتی فرنگی برای زلزله‌زده‌های کرمانشاه

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ فرانک استابلر قهرمان آلمانی کشتی فرنگی جهان، با انتشار پستی به زبان فارسی در صفحه اینستاگرامش، به بازماندگان زلزله کرمانشاه تسلیت گفت.

 

41258

دربی مادرید: اتلتیکو به اصل‌اش برمی‌گردد؟

آن‌ها در یک قطعه زمین خاکی و در معرض دید در شمال شرقی شهر ساخته شده‌اند. خیابانی که شبیه به بلوار هالیوود یا واین‌استریت نیست اما کما‌بیش همان ایده را دارد: بخشی از برنامه بزرگ‌تری است که می‌خواهد حس استمرار، تجلیل، هویت و تاریخ را خلق کند که می‌توانست پلی روی شکاف بین یک  سرزمین بدون قهرمان و آن‌چه برای نیم‌قرن بوده باشد و هم‌چنان البته سرزمین اتلتیکو است.

معیار ساده است: هر بازیکنی که بیشتر از 100 بازی برای باشگاه انجام داده سپر فلزی را دریافت کرده که در پیاده‌راه کنار یکی از اضلاع استادیوم قرار داده شده است. در شب افتتاحیه مقابل مالاگا، هواداران در اطراف قدم می‌زدند و به آن‌ها نگاه می‌کردند. اجتناب‌ناپذیر بود که برخی از آن‌ها بیشتر بازدید می‌شدند و بیشتر از دیگران با آن ها عکس می‌گرفتند: لوئیس آراگونس، دیگو سیمئونه، خوزه گاراته، فرناندو تورس، آبلاردو، پائولو فوتره، لاربی بنبارک.

و بعد از بقیه هم هوگو سانچز بود.

صفحه هوگو سانچز متفاوت بود. به همان زودی که از پرده‌برداری شد رویش پوشانده شد. به همان زودی که آراسته شد کثیف شد: خراشیده شد، نوشیدنی رویش ریخته شد، برچسب رویش چسبانده شد، خاک از کف زمین رویش پرتاب شد، آشغال اینجا و آنجایش چسبید. هوگو سانچز ۴ سال برای اتلتیکو بازی کرد و جام حذفی را هم برد. او وقتی در این باشگاه بود بهترین گلزن اسپانیا بود و پی‌چی‌چی 85-1984 را گرفت. اما احساس همه چیز است و او کاری مهم‌تری از همه این چیزها هم کرد. چیزی که آن‌ها هرگز به خاطرش او را نبخشند که دلیل آن است که 30 سال بعد آن‌ها کاملا عینی نامش را به لجن می‌کشند.

او به رئال مادرید رفت.

سانچز در آستانه پیوستن به بارسلونا بود، در یک اتاق در هتل ری‌خوان کارلوس نشسته بود و استیو آرکیبالد در یک اتاق دیگر بود. سرمربی جدید، تری ونبلز، در نهایت پایش را وارد قضیه کرد و قاطعانه مسیر را به سمت آرکیبالد کج کرد. بنابراین او به جایش به مادرید رفت، جایی که او جایزه پی‌چی‌چی را سه سال متوالی به دست آورد و چهارمین بار را هم دو فصل بعد رقم زد. او هم‌چنین پنج قهرمانی متوالی، جام حذفی و جام یوفا را برد. او گفت: «رفتم چون تشنه قهرمانی بودم».

سانچز به اسطوره رئال مادرید تبدیل شد اما او اینجا است، بیرون استادیوم اتلتیکو مادرید، بخشی از تاریخ و هویت آن‌ها است. و چیزعجیب اینجا است: می‌تواند این‌طور باشد که او با این نام لکه‌دار شده و اعتبار مخدوش‌اش، در واقع بخش پررنگ‌تر باشگاه از زمانی باشد که هیچ‌وقت باشگاه را ترک نکرده بود؟ می‌تواند این‌طور باشد که چیزی عجیب‌وغریب اما مناسب باشگاه در این مساله وجود دارد هرچند که ناراحت‌کننده است؟ می‌تواند این‌طور باشد که بودن او در آن‌جا به نوعی مفید است؟

حتی بیشتر از هر باشگاه دیگری، هویت اتلتیکو مادرید براساس آن‌چه آن‌ها هستند و براساس آن‌چه نیستند ساخته شده. این که آن‌ها چه کسانی نیستند. و آن‌ هم رئال مادرید، رقیب آن‌ها در بازی شنبه است: بزرگ‌تر، بهتر، ثروت‌مندتر‌.

این اولین باری است که آن‌ها با اتلتیکو در استادیوم جدید ملاقات می‌کنند؛ آخرین بار که در استادیوم قدیمی روبه رو شدند رعد غرید و اتلیتکو از اروپا حذف شد و یک طرح موزائیکی بزرگ پیغامی کوتاه را به آن‌ها رساند که حرف‌های زیادی در خود داشت. برای اتلیتکو. تمام شده بود. برای چهارمین فصل پیاپی پیشروی آن‌ها در لیگ قهرمانان را همشهری‌هایشان متوقف کردند. در حالی که رئال در راه فینال برای به دسه آوردن دوازدهمین قهرمانی‌اش بود اتلتیکو هنوز حتی یک قهرمانی را هم ندارد. پیغام این بود: «افتخار می‌کنیم که مثل شما (رئال) نیستیم.»

این واقعیت که آن‌ها آن‌جا بودند که این نوشته را در نیمه‌نهایی اروپایی بلند کنند نشان داد که اتلتیکو کمی شبیه به رئال است و آن هم این است که آن‌ها اشتیاق رقابت با آن‌ها را دارند و آمده‌اند که چنین کاری را انجام دهند. استادیوم‌های آن‌ها هم این را نشان می‌دهد: نوشته مشهوری در روز افتتاحیه لیگ در کالدرون نمایش داده شد که همه اینجا می‌توانند بنشینند و بازی را تماشا کنند در حالی که در رئال آن‌ها باید بایستند. در حالی که جابه‌جا شدن به واندا یک ضرورت اقتصادی در کوتاه‌مدت برای رقابت کردن در میان‌مدت تا درازمدت بود.

شاید هوگو سانچز هم به این اشاره کرده: «رفتم چون تشنه قهرمانی بودم.» این را گرفته بود اما این نسخه از نقل‌قول بالا ناقص است. او هم‌چنین گفت:‌ «من این اتلتیکو را ترک نمی‌کردم.» بستگی به شما دارد که باور کنید یا نه (و هواداران اتلتیکو باور نمی‌کنند) اما نکته او همانی است که قبلا بارها در صفحات رسانه‌ها آنالیز شده است: احیای آن‌ها زیر نظر دیگو سیمئونه و تقویت رقابت مادرید، بازسازی اندازه‌ای شباهت در این زوج. حداقل بازسازی رقابت.

زیر نظر سیمئونه، اتلتیکو سه جام مهم برد که اولین آن‌ها لیگ اروپا بود. آن‌ها به دو فینال لیگ قهرمانان رسیدند. آن‌ها کوپا‌دل‌ری را در برنابئو و مقابل رئال بردند و آن‌ها را در راه رسیدن به قهرمانی لیگ شکست دادند. اما در آخر، رئال بر آن‌ها غلبه کرد. در دوران سیمئونه، بهترین دوران یک نسل اتلتیکو، رئال دو قهرمانی لیگ و سه قهرمانی لیگ قهرمانان را برده: دو تا از آن‌ها مقابل اتلتیکو بوده و آن‌ها کاملا بی‌رحم بودند. به این‌ها این واقعیت را اضافه کند که آن‌ها اتلتیکو را در یک‌چهارم‌نهایی و نیمه‌نهایی هم کنار زده‌اند.

آخرین بازی اروپایی در کالدرون هم با جشن رئال پایان یافت. اگرچه اتلتیکو می‌تواند به این واقعیت بچسبد که آن‌ها بازی را بردند. غرور آن‌جا بود اما ترس هم وجود داشت که شاید این دوران تمام شده است چرا که صحبت‌های سیمئونه درباره این که چیزی که نمی‌تواند کنترل کند سن است هم به این دوران اشاره داشت. او گفت آرزو می‌کند کاش می‌توانست بازیکنان‌اش را شبیه‌سازی کند یا یک جوری با خودش به آینده ببرد. و این بحثی است که این فصل هم ادامه دارد: یک انتقال وجود دارد، یک نسل جدید، جست‌وجویی برای هویت در خانه‌ای جدید، جست‌وجویی برای خودشان. شک‌های اجتناب‌ناپذیری درباره این وجود دارد که آیا آن‌ها می توانند رقابت کند. شک‌هایی هم‌چنین درباره تعهد بازیکنانی شبیه به یانیک کاراسکو و آنتونی گریزمان وجود دارد که مشکوکند به این که همان‌گونه که سانچز کرد موفقیت را در جایی دیگر جست‌وجو کنند. کوکه گفته: «هرکس تعهدی ندارد می‌تواند برود.»

آینده لیگ قهرمانانی اتلتیکو در این فصل هم بعد از آن که آن‌ها نتوانستند قراباغ را شکست دهند غم‌انگیز است. بعد از آن بود که کاپیتان گابی اصرار کرده که : «حالا لیگ اروپا برای من شبیه تکه‌ای کثافت است.»

تسلی چندان خوبی هم نیست که حداقل این بار رئال نبوده که به کار آن‌ها پایان داده. در لیگ، اتلتیکو ۸ امتیاز از بارسلونای پیشتاز عقب افتاده. آن‌ها فقط 6 بازی از 11 بازی‌شان را برده‌اند. آن‌ها اگر قرار است برای قهرمانی رقابت کنند این آخر هفته به برد احتیاج دارند. شاید قهرمانی حتی یک آرزوی دور است اما نگرانی‌هایی درباره شیوه‌ای که آن‌ها بازی می‌کنند هم وجود دارد. گل‌ها به سختی به دست می‌آیند و شوت‌ها کم هستند.

شاید سیمئونه کملا هم درست اصرار داشته باشد که آن‌ها حتی یک بازی را نباخته‌اند و تنها والنسیا و بارسلوننا می‌توانند چنین چیزی بگویند. اما یک نکته هست: اگر اتلتیکو در بهترین حالت خودش نیست رئال چطور است؟ آن‌ها هم همان اندازه امتیاز دارند. تیم زیدان دو بار مساوی کرده و دو بار باخته. هم اتلتیکو و هم رئال بعد از تعطیلی فوتبال‌های ملی برای این بازی آماده شده‌اند و بیشتر بازیکنان آن‌ها عقب ماندند انتظار برای لحظه موعود را بیشتر کردند. خب چون همین‌طور است و به دلیل چیزهایی که آن‌ها رویش بازی می‌کنند و به این دلیل که آن‌ها شاید باید تعریف درست از فصل پیش روی‌شان را در همین بازی انجام دهند.

در حالی که اتلتیکو همه بازیکنان‌اش را دارد، رئال گرت بیل را از دست داد: 24امین مصدومیت او از زمانی که به رئال آمد که به این معنی است که او ۱۰ روز دیگر هم بیرون خواهد نشست اگر آن‌گونه که رئالی‌ها امیدوارند بقیه سال 2017 را از دست ندهد. برای هر دو نوعی ماموریت بازیابی جمعی محسوب می‌شود: لحظه‌ای که آن‌ها اهداف فصل‌شان را دوباره در پیش می‌گیرند. مهم‌تر، ماموریتی برای آن که خودشان را دوباره پیدا کنند.

و اگر نه…

جلد روزنامه ورزشی مارکا این تیتر را داشت: «دربی ناامیدی». شاید کمی زیاده‌روی باشد به هر حال حداقل بخشی از آن در هر دو تیم به ویژه رئال وجود دارد. اگر آن‌ها بیشتر از این عقب بیفتند قهرمانی ممکن است از دست برود. صحبت کردن از بحران ممکن است پوچ به نظر برسد اما اگر ببازید بحران برمی‌گردد. برای هواداران اتلتیکو، در حال حاضر بحران بیشتر از آن که داخلی باشد قاره‌ای است و قهرمانی فعلا وظیفه آن‌ها محسوب نمی‌شود. اما دو چیز هستند که باید با هم تقویت شوند. اما در هرحال در دوران سیمئونه هم لیگ هم‌چنان یک آرزوی دور است حتی اگر آن‌ها یک بار جامی را که به ندرت درباره‌اش تفسیری نوشته شده به دست آورده‌اند. چیزی که مایه امیدواری است این است که جلوی رئال را برای بردن جام بگیرند. پیروزی در کنار انتقامی کوچک بازیابی خود آن‌ها را هم به همراه می‌آورد.

اما بیشتر از این‌ها هم چیزهایی درباره این بازی وجود دارد. آن هم این است که این بازی… خب این بازی است. هر خانه جدیدی شب‌های آغازین خودش را دارد: اولین بازی، اولین بازی اروپایی، اولین بازی بزرگ. حالا اولین دربی در واندا متروپولیتانو برگزار می‌شود، بازی‌ای که به صورت نمادین بیشتر از هر بازی دیگری در این فصل اهمیت دارد. اولین مهمانی تیمی که آن‌ها آرزوی شکست دادن‌اش را دارند اما آرزو ندارند شبیه‌شان باشند، آن‌گونه که خودشان می‌گویند.

و این چیزی است که فراتر از آمادگی، فراتر از جدول، فراتر از مصدومیت‌ها، فراتر از تردیدها و بسیار فراتر از پایان فصل، اهمیت دارد. همان‌گونه که در لیسبون یا میلان دارد. همان‌گونه که در آخرین شب در کالدرون داشت.

همان‌گونه که روزنامه‌ها یادآوری می‌کنند که چطور مادرید اولین بازی‌اش را در متروپولیتانوی اصلی برد یا در اولین بازی کالدرون مساوی کرد، این نتیجه هم به یاد سپرده خواهد شد. حتی عمیق‌تر از همیشه این وجود خواهد داشت: «ما نمی‌توانیم بگذاریم آن‌ها برنده باشند». و این همیشگی است. اگر اتلتیکو مقابل رئال در اولین شب واندا شکست بخورد این شکست هیچ وقت از پیش چشم‌شان دور نمی‌شود و یادآوری تلخی برای رقابت آن‌ها و از رئال خواهد بود و هم‌چنین سرچشمه‌ای در تضاد با غرورشان و بازتابی از آن‌چه آن‌ها هستند اگرچه فکر می‌کنند نیستند. بازتابی از آن‌چه در تقابل با آن ایستاده‌اند و شیوه‌ای که رویش ایستادگی کرده‌اند اما داستانی ساخته‌اند که موفقیت چندانی درونیش نیست بلکه پر از رنج و قربانی شدن است.

شاید یک‌جور این شکل بیشتر متناسب با اتلتیکو باشد تا این که رقابت دوباره‌ای را در استادیوم جدید اغاز کنند. ببازند و همیشه همان‌جا بمانند. درست مثل هوگو سانچز.

 41258

دلاور کرد در سوگ هم‌ولایتی‌هایش شادی نکرد/جدیدترین گل اروپایی کاوه تقدیم به کرمانشاه

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ کاوه رضایی باز هم برای شارلوای بلژیک گلزنی کرد. او در دقیقه شانزدهم دیدار مقابل میشلن موفق به باز کردن دروازه حریف شد اما برای نشان دادن همدردی‌اش با مردم کرمانشاه شادی نکرد. 

رضایی که به تازگی از اردوی تیم ملی ایران به بلژیک برگشته است، در 12 بازی ای که برای شارلوا به میدان رفته، 4گل به ثمر رسانده است. شارلوا در پایان هفته چهاردهم با 28 امتیاز در رده دوم جدول ژوپیرلیگ بلژیک قرار دارد.

 

41258

دستور وزیر بهداشت برای استمرار حضور کادرهای درمانی در مناطق زلزله‌زده

به گزارش خبرآنلاین، سیدحسن قاضی‌زاده هاشمی از روسای دانشگاه‌های علوم پزشکی خواست که با برنامه‌ریزی منظم، هر هفته یک دانشگاه علوم پزشکی با حضور جدی، مسئولیت بهداشت و درمان منطقه را عهده‌دار شود.

وی با تاکید بر لزوم حفظ رضایت مردمی به دست‌آمده، خاطرنشان کرد: حضور کادر بهداشت و درمان در مناطق زلزله‌زده نباید کم‌رنگ شود.

 

 

 

 

 

۴۲۴۲